Kompozycja i kolorystyka rysunku

Kompozycja pracy jest bardzo przejrzysta. Poszczególne elementy na siebie nie zachodzą i widać dokładnie, gdzie jeden się zaczyna, a gdzie kończy. Postacie są uszeregowane w kilku rzędach, lecz biorąc pod uwagę kolejność ich rysowania, nie był to proces zamierzony, ale bardziej wyniknął z pozostałego na kartce wolnego miejsca. Nie ma wydzielonych planów, gdyż poszczególne elementy rysunku nie są ze sobą powiązane i nie wchodzą we wzajemne interakcje. Kompozycja została urozmaicona poprzez stosowanie na przemian różnych kolorów. Ożywiający rysunek kolor żółty zwraca na siebie uwagę, jednak nie przyćmiewa innych elementów. Bohaterowie zostali narysowani w jednakowej wielkości, proporcjonalnej do tej, jaką mieli w rzeczywistości. Dziewczynka nie zaskoczyła nas nieoczekiwanymi zmianami rozmiarów. Na rysunku możemy wyodrębnić dwa układy kierunkowe. Układ poziomy zaznaczony przedstawieniem postaci w rzędach, a także układ pionowy ujawniający się w stojącej pozycji bohaterów i również częściowym ułożeniu ich w rzędach pionowych. Kompozycja nie jest symetryczna i nie posiada punktu centralnego. Wszystkie przedstawione obiekty są ważne, dlatego też zostały ułożone w rzędy. Sugestią w kwestii priorytetowości może być kolejność rysowania. Wynikałoby z tego że najbardziej znacząca jest Bella, a najmniej Brakujące Ogniwo. Pomiędzy postaciami nie ma wzajemnego powiązania, więc nie możemy mówić o ich relacjach. Jednak ich skrajna różność, zaczynając od księżniczki, a kończąc na potworach, sprawia że mocno ze sobą kontrastują. Na rysunku nie jest przedstawiona żadna scena. Postacie nie mają gruntu pod nogami, co sugeruje, że zostały one jedynie wyrwane z jakiegoś kontekstu. Kompozycja jest statyczna. Bohaterowie nie wykonują czynności, tylko stoją. Nie ma akcji, która mogłaby skonkretyzować i określić sytuację, w jakiej się znajdują. Postacie są zbudowane symetrycznie, wyobrażone właśnie w postawie stojącej, z ramionami ułożonymi wzdłuż ciała. Z tego schematu wyłamuje się Bella, która trzyma w prawej ręce przedmiot. Dziewczynka wolała nie rysować dzieci, bo ma problem z uchwyceniem momentu kiedy niemowlę siada.
Kolorystyka rysunku jest bardzo zróżnicowana. Dziewczynka używała większości dostępnych kredek. Przeważają kolory jasne, ale pojawiają się również ciemniejsze, lecz wynikają one ze specyfiki wyglądu postaci. Barwy zostały dobrane zgodnie z tym, jak bohaterowie wyglądali w filmach. Dziewczynka starała się dokładnie odwzorować ich wizerunek. Pojawiła się jednak również jej inwencja twórcza, którą widać w przypadku zielonych butów Barbie. Kolory stosowane są konsekwentnie. Nie pojawiają się elementy wyłamujące się z ogólnego schematu. Barwy są bardzo zbliżone do rzeczywistych. Tematyka bajkowa sprawia, iż ogólna kolorystyka jest tęczowa, występuje wiele różnych kolorów. Cały rysunek wywołuje pozytywne odczucia. Kolory są przyjazne dla oka. Przyciągają wzrok, ale nie przytłaczają swoją ilością odbiorcy. Poszczególne elementy nie są pstrokate, lecz harmonijne i przejrzyste. Plama barwna generalnie nie wychodzi poza kontur. Zdarzają się małe przekroczenia linii, ale nie są one zbyt duże i nie rażą oczu. Kontur jest tego samego koloru co wypełnienie, a także jest pierwotny w stosunku do plamy barwnej. Jedynym wyjątkiem jest postać Belli, która kontur sukienki ma innego koloru niż wypełnienie. Wynika to prawdopodobnie z tego, że został on dorysowany dopiero po plamie barwnej. Z uwagi na to, iż bohaterka była rysowana jako pierwsza, możemy przypisać tę nieścisłość początkowemu stresowi.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here